داشتم فکر می کردم به این که کار این دنیا به جایی رسیده که مقامات بزرگترین غمخواران بشریت در کنار یه مشت عرب باید در کنفرانسی به موضوعیت ادیان شرکت کنند . بله کار دنیا به اینجا رسیده . در این مواقع احساس تنهایی شدید کردن تنها چیزیه که به ذهن آدم می رسه .
خلاصه از اون نردبان که بالا می رود اگه یه اشتباهی بکنه که بیفته ....(داشتم به این فکر می کردم که انگار باید از اول شروع کنه و چقدر وحشتناک)
بعد تازه این پایین می فهمه که بابا اون بالا چه خبرها که نبوده و چه دنیایی و چه دستگاهی ...
همه آرزوش این می شه که اون ره صد ساله رو یک شبه طی کنه!
یاد انقلاب الجزایر افتادم توی یکی از بیانیه هاشون که از سازمانهای لیبرالی زمان استعمار انتقاد کرده بودند نوشته بودند :
تجربه ده سال مبارزه بی نتیجه آنها همانا در کشمکش و خوش خدمتی آنها به اربابان فرانسویشان بوده است .
از ته دلم می گم : و ثبت اقدامنا
