خیزران

فان حسبک الله هو الذی ایدک بنصره و بالمومنین(انفال / ۶۲)

چند وقتیه که وقتی به حلقم می رسه واسه اینکه آروم شم اون شعری رو که علی وقتی دبیرستان بودیم زیاد می خوندش برا خودم یه تیکه هاییشو می خونم !

نمی دونم چرا هر چی بیشتر می رم جلو می بینم که کلا این دنیا جای موندن نیست !

باور کن من با این چیزایی که اکثر آدمها باهاش حال می کنن حال نمی کنم سیرم نمی کنه چمیدونم

بعضی ها از اونور می افتن بعضی ها هم که بدتر از اونها از این ور می افتن و جای پا بوس می کنن اما من ؟

بعضی وقتها هم که به خودم نگاه می کنم می بینم واقعا خودم رو با یه قرآن و یه نهج البلاغه نگه داشتم وگرنه شاید روزی ۱۰۰ بار هم میومدن و می بردنم تیمارستان بازم کمم بود

خدا خودش آخر عاقبت بخیر کنه!

مادر موسی چو موسی را به نیل

در فکند از گفته رب جلیل

خود ز ساحل کرد با حسرت نگاه

گفت کی فرزند خرد بی گناه

گر فراموشت کند لطف خدای

چون رهی زین کشتی بی ناخدای

گر نیارد ایزد پاکت به یاد

آب، خاکت را دهد ناگه به باد

وحی امد کین چه فکر با طل است

رهرو ما اینک اندر منزل است

پرده شک را بر انداز از میان

تا ببینی سود کردی یا زیان

ما گرفتیم آنچه را انداختی

دست حق را دیدی و نشناختی؟

در تو تنها عشق و مهر مادریست

شیوه ما عدل و بنده پروریست

نیست بازی کار حق، خود را مباز

آنچه بردیم از تو باز آریم باز

سطح آب از گاهوارش خوشتر است

دایه اش سیلاب و موجش مادر است

رودها از خود نه طغیان می کنند

آنچه می گوییم ما، آن می کنند

ما، به دریا حکم طوفان می دهیم

ما به سیل و موج فرمان می دهیم

نسبت نسیان به ذات حق مده

بار کفر است این به دوش خود منه

به که بر گردی ، به ما بسپاریش

کی تو از ما دوست تر می داریش

نقش هستى نقشی از ایوان ماست

خاک و باد و آب سر گردان ماست

قطره ای کز جویباری می رود

از پی انجام کاری می رود

ما بسی گم گشته باز آورده ایم

ما بسی بی توشه را پرورده ایم

میهمان ماست هر کس بی نواست

آشنا با ماست چون بی آشناست

ما بخوانیم ار چه ما را رد کنند

عیب پوشیها کنیم ار بد کنند

سوزن ما دوخت هر جا هر چه دوخت

ز آتش ما سوخت هر شمعی که سوخت

کشتی ای ز آسیب موجی هو لناک

رفت وقتی سوی غرقاب هلاک

بندها را تار و پود از هم گسیخت

موج از هر جا که راهی یافت ریخت

هرچه بود از مال و مردم را ببرد

زان گروه رفته طفلی ماند خرد

طفل مسکین چون کبوتر پر گرفت

بحر را چون دامن مادر گرفت

موجش اول وهله چون طومار کرد

تند باد، اندیشه پیکار کرد

بحر را گفتم دگر طوفان مکن

این بنای شوق را ویران مکن

در میان مستمندان فرق نیست

این غریق خرد بهر غرق نیست

صخره را گفتم مکن با او ستیز

قطره را گفتم ، بدان جانب مریز

امر دادم باد را ،کان شیر خوار

گیرد از دریا ، گذارد در کنار

سنگ را گفتم به زیرش نرم شو

برف را گفتم که آب گرم شو

صبح را گفتم به رویش خنده کن

نور را گفتم دلش را زنده کن

لاله را گفتم که نزدیکش به روی

ژاله را گفتم که رخسارش بشوی

خار را گفتم که خلخالش مکن

مار را گفتم که طفلک را مزن

رنج را گفتم که صبرش اندک است

اشک را گفتم مکاهش کودک است

گرگ را گفتم تن خردش مدر

دزد را گفتم گلوبندش مبر

بخت را گفتم جهان داریش ده

هوش را گفتم که هوشیاریش ده

تیرگیها را نمودم روشنی

ترس ها را جمله کردم ایمنی

ایمنی دیدند و نا ایمن شدند

دوستی کردم مرا دشمن شدند

کا رها کردند اما پست و زشت

ساختند آیینه ها اما ز خشت

تا که خود بشناختند از راه، جاه

چاهها کندند مردم را به راه

روشنیها خواستند اما ز دود

قصر ها افراشتند اما به رود

قصه ها گفتند بی اصل و اساس

دزدها بگماشتند از بهر پاس

جامها لبریز کردند از فساد

رشته ها رشتند در دوک عناد

درس ها خواندند اما درس عار

اسبها راندند اما بی فسار

دیو ها کردند و دربان و وکیل

در چه محضر محضر حی جلیل

وا رهاندیم آ ن غریق بی نوا

تا رهید از مرگ شد صید هوا

آخر آن نور تجلی دود شد

آن یتیم بی گنه نمرود شد

رزمجویی کرد با چون من کسی

خواست یاری از عقاب و کرکسی

برق عجب، آتش بسی افروخته

وز شراری خانمانها سوخته

خواست تا لاف خداوندی زند

برج و باروی خدا را بشکند

رای بد زد گشت پست و تیره رای

سر کشی کرد و فکندیمش ز پای

ما که دشمن را چنین می پروریم

دوستان را از نظر چون می بریم

آنکه با نمرود این احسان کند

ظلم کی با موسی عمران کند

این سخن پروین نه از روی هواست

هر کجا نوریست ، ز انوار خداست

می گفت وقتی مامان سرطان گرفته بود خواهرم که همش ۱۳ سال سن داشت خیلی ناراحت بود براش می خوندم : هر که در این بزم مقرب تر است .... جام بلا بیشترش می دهند

خواهرشم به حالت مسخره می گفته که : داداش به نظر تو مسخره نیست که اونی که شما بهش می گین خدا اونایی رو که بیشتر دوست داره بیشتر بهشون سخت می گذرونه ؟ اونم می گفت : وقتی اینطوری جوابمو داد نمی دونستم بهش چی بگم

بعضی وقتها منم این سوال خیلی جدی برام پیش میاد (نه به این معنی که خودم رو مقرب بدونم)

خدایا ! حکیمی کارت درسته خفنی عالمی خوب مطلقی هر چی هستی ! چرا نمی خوای قبول کنی واسه امتحان کردن بندت راههای مسالمت آمیزتری هم وجود داره ؟ راههای ساده تری هم هست؟ من که پیامبرت نیستیم ما یه مشت ( به قول  بعضی ها) خس و خاشاکیم !

خدایا مگه یادت رفته صدر اسلام ملت دعا که می کردند بهت می گفتند : و لا تحمل علینا ما لا طاقة لنا ! آخه من کجا و اون صدر اسلامیا کجا باور کن طاقت من از اونا کمتره!

خودت رحم کن که هیشکیو جز خودت ندارم ! فقط هم خودت می دونی مرضم چیه !